Hindi pa niya lubusang naiaangat ang kanyang katawan nang makita niya ang liwanag na nanggagaling sa computer monitor nilang magkaibigan. Naisip niyang baka nanonood lang ng kung ano ang kaibigan niya, pero ano naman ang pinapanood niya? At madaling-araw na!

Dahan-dahan siyang gumapang para di matanaw ng kaibigan niyang nagising siya. Nasa itaas siya ng bunk bed kaya naman maaari niyang tingnan ang ginagawa nito. Wala ito sa harapan ng monitor. Nang nakapag-adjust na ang kanyang paningin sa dilim ng paligid ay nakiramdam siya. At nakarinig ng mga bagay na sa loob-loob niya ay di na lang niya dapat pinakinggan.

“Sshhhh! Huwag kang maingay!”
“Pero natatawa ako! Hihihi!”
“Baka magising si Felix.”
“Hindi ‘yan. Puyat yan kakaaral kaya malamang naghahabol ng tulog.”
“Sigurado ka? Paano kapag nahuli tayo?”
“Hindi tayo mahuhuli. Sigurado ako. Pagbibigyan mo ba ako?”
“Hihihi. Sige na nga.”

Napadilat siya sa kawalan. Tama ba ang narinig niya? Baka naman tulog pa siya at nananaginip lang. Kinapa niya ang kanyang cellphone at tiningnan ang oras, alas-tres ng madaling-araw. Gising nga siya. Ano ba ang narinig niya? May babae sa loob ng kuwarto nilang magkaibigan?

Nakiramdam siya ulit. Wala na siyang naririnig na pag-uusap, pero may naririnig siyang mahinang ungol. Napamura siya sa sarili. Pilit niyang tinandaan ang boses ng babae, subalit bigo siya. Inisip niya ang mga naging nobya ng playboy na kaibigan. Carla. Jonah. Kristel. Mae. Justine. Madami. Madaming-madami. Malamang bagong babae na naman ito, sa loob-loob niya.

Sanay na siyang madaming babaeng pinapakilala sa kanya ang kaibigan niya, pero ito yata ang pagkakataong may itinakas na babae ang mokong sa loob ng boarding house. Bawal magdala ng babae sa loob, at tiyak na kasama siya sa malilintikan kapag nalaman ito ng landlady. Naisip niyang kausapin na lang ang kaibigan kinaumagahan para naman hindi na nito ulitin ang nangyari. Nakatingala pa rin siya sa kisame, naaaninagan lang niya ang liwanag ng computer habang naririnig niya ang ginagawang milagro ng kaibigan niya at ng babaeng dala nito. Pumikit siya, sinubukang matulog, pero hindi na niya magawa, lalo na at narinig niya ang nakakaakit na pag-ungol ng babae.

Ang pagkailang ay napalitan ng hindi mapigilang pananabik na nagsisimula nang gumapang sa kanyang katawan. Nakaramdam siya ng panginginig ng kanyang laman. Napapikit siya, pagkuwan ay napadilat muli. Tama ba ang gagawin niya? Ah, bahala na, sa loob-loob niya, sabay talukbong ng kumot. Sa kanyang pagkukubli ay nagpakalunod siya sa naririnig niyang halinghing, bulong, at pigil na pagsigaw na nagmumula lamang sa ilalim ng kamang kanyang kinahihigaan. Hindi na niya naiintindihan ang nararamdaman niya, parang nilalamig siya na naiinitan, at alam niyang isa lang ang paraan para maibsan ang kakaibang sensasyong iyon�

Naramdaman niya ang mahinang pagyugyong ng bunk bed, patunay na ganoon din ang ginagawa ng dalawa sa ilalim. Napapikit siya ng mariin. Kaunti na lang… malapit na…

May paimpit na sigaw siyang narinig, at napatigil ang paggalaw ng kama. Nakaramdam siya ng pagkislot ng bahagi ng kanyang katawan, pagkatapos ay napatigil siya sa kanyang ginagawa. Pinagpapawisan na siya ng butil-butil at nawala na ang mainit-malamig niyang pakiramdam. Pinunasan niya ang kanyang pawis gamit ang kanyang kumot at mabilis subalit maingat niyang inayos ang sarili.

Narinig niyang nagsalita ang kaibigan niya, kausap ang babae. “Masarap ba?” Tumawa lang ang babae.

Napangiti siya sa sarili. Hindi niya muna isusumbong ang kaibigan niya sa landlady.

# # # # # # # # # #
Originally posted at Peyups, under the column, The Ampersand.

Hindi bale, pero sana hindi siya magsawang sumulat sa akin. Baka kasi sa huli ay mawala rin ang pag-ibig niya tulad ng sulat na ipinadala niya.

SELDA TREINTA Y OCHO
Nakakasawa na ang paulit-ulit na panenermon nina ma at dad. Ang problema naman kasi, hindi lang naman ako ang may kasalanan kung bakit ganito kami ngayon. May responsibilidad din sila noon at hindi nila nagampanan iyon. Bakit ako lang ang sinisisi? Dahil magulang sila at anak lang ako?

Malaya ako pero nasasakal pa rin ako.

KAPE
Kung tama ang pagkakabilang ko, may labing-apat akong trabahong dapat tapusin sa limang subject ko sa eskuwela. Kumikirot na ang ulo ko sa pagod at puyat. Oo, pagod lang talaga ako.

Nginitian mo ako at marahang hinalikan sa pisngi. Nilapag mo ang isang malaking tasa ng kape sa aking lamesa. Oo, kaya ko nga ito.

LARAWAN
Dalawang taon na akong nandito sa ibang bansa at simula noong huli tayong nagkita-kita. Araw-araw kong tinitingnan ang larawan natin noong tayo ay nagtapos. Masaya tayong pito noon. Dama natin ang ating kabataan at ang matibay nating pagkakaibigan.

Tumatanda na tayo. Nangungupas na ang larawan. Naaalala ko kayo palagi, pero ako, naaalala niyo rin kaya?

# # # # # # # # # #
Originally posted at Peyups, under the column, The Ampersand.

Subalit sa kabila ng inaasahan kong mga gabing puno ng pait, mabilis na naghilom ang aking puso. Nakuha kong muling ngumiti. Wala na ang mga luhang tumutulo tuwing nakikinig ako sa mga awiting pareho nating gusto. Tapos na ang pighati para sa akin. Bahagi ka na lamang ng isang alaala.

Natakot ako nang naisip ko iyon. May kirot akong nadama sa kaalamang may mga damdamin palang madali at kusang naglalalo. Isa kaya itong senyales na hindi kita tunay na minahal? Isang panandaliang pagtatangi lang nga kaya ang nadama ko sa iyo? Mahirap hanapan ng sagot ang mga bagay-bagay; siguro ay nararapat lamang na iwanan ito nang hindi nabibigyan ng kasagutan. Siguro, kung sakaling mahahanap ko ang sagot ay hindi ko naman ito matatanggap, kaya mas mabuting iwan na lamang ito kung ano ito ngayon bilang isang katanungan. Isang palaisipan.

Tatlong taon. Wala na akong narinig sa iyo pagkatapos noon. Tuloy ang buhay, sabi nga nila. Hindi ko na naririnig ang pangalan mo tuwing nagkikita kami ng pinsan ko na kaibigan mo rin. Hindi ka na nagpapadala ng e-mail o ng text message. Naging bagong nobya mo na ang isa sa mga kaibigan natin. Wala na ang anino mo. Wala ka na. Siguro iniwasan mo rin ako, para hindi na ako masaktan at para hindi rin masaktan ang babaeng mahal mo ngayon. Kapag iniisip ko ito ay hindi ko magawang magalit, bagkus ay napapangiti ako. Pinili mo ang babaeng mahal mo at hindi ang kaibigan mo (na nagmahal, o nag-akalang minahal ka). Gumawa ka ng desisyon sa kabila ng kaalamang may masisiyahan at may masasaktan. Kaya naman ngayon ay napapahanga ako sa iyong ginawa.

Kaibigan, muli akong maglalakbay patungo sa lugar na naging napakahalaga sa akin. Hindi ko alam kung kailan ako muling magbabalik. Hindi ko rin alam kung magkakasalubong pa ang ating mga landas. Subalit sigurado ako na sa muli kong pagbabalik sa ‘Gapo ay wala nang ngiting maglalaho sa aking labi tulad noong unang pagkakataong sumayad ang aking mga paa sa lupaing nagbigay sa akin ng pinaghalong tamis at pait na alaala.

# # # # # # # # # #
Originally posted at Peyups, under the column, The Ampersand.

**********

Nagising ako. Kinapa ko ang cellphone ko na nasa ibabaw ng lamesa; ala-una ng umaga. Masyadong alanganin ang oras para manatili akong gising. Kadalasan kasi ay hindi na ako natutulog kapag naalimpungatan. Nagtalukbong ako ng kumot at pinilit matulog.

**********

Ilang oras pa ay nagising na ako ulit, pero para naman pumasok sa eskuwela. Tipikal at pangkaraniwang araw – maliligo, magkakape habang nagrereview, sakay ng dyip, pasok sa klase. Lumabas ako ng boarding house at naglakad hanggang sa kanto nang mamataan ko ang isang lalaking naninigarilyo at nakatayo sa labas ng convenience store. Naka-maong itong jacket (na kakaiba kasi ang init ng panahon) at naka-shades na itim (eh makulimlim naman ang langit). Parang kilala ko siya, pero dahil sa suot niya ay hindi ko malaman kung tama ba ang hinala ko. Dire-diretso lang ako at inisip na lang na isa lang siyang customer sa nasabing tindahan.

Nalagpasan ko na ang convenience store nang walang anu-ano ay bigla na lang lumamig ang pakiramdam ko at may tinig akong narinig.

“Butete. Butete. Bu-te-te.”

Pabulong, pero nakakatakot. Tumaas ang balahibo ko. Bigla akong lumingon sa likod ko at napansin kong wala namang tao – pati ang lalaking kani-kanila lang ay nakatayo sa tindahan. Para siyang bulang biglang naglaho.

**********

Isang linggo na ang nagdaan simula nang mangyari ang insidenteng iyon. Wala na akong naramdamang kakaibang karanasan. Naisip ko, kailangan ko ng tulog, lagi kasi akong puyat. Kung ano-ano tuloy ang naiisip ko. Pero dumating ang Linggo.

Hindi ako umuwi ng Bataan dahil madaming nakatambak na assignments. Walang tao sa kuwartong pinagsasaluhan namin ng tatlo ko pang kaibigan. Puyat na ako sa kakabasa ng libro at sa kakatipa ng mga letra sa computer. Naisipan kong lumabas ng kusina at kumuha ng maiinom. Pagkakuha ko ng baso ay nakita kong natayo sa likod ng bintana ang lalaking nakasumbrero – ang nilalang na nakita ko noong nakaraang linggo.

Nalaglag sa aking pagkakahawak ang plastic na baso at bigla akong natigilan. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Para akong yelo na hindi madaling matunaw habang nanlalaki ang mga matang nakatingin sa nilalang na bigla na lang sumulpot. Bakit siya nandito? Bakit pinapanood at sinusundan niya ako? Gusto kong sumigaw pero walang salitang namumutawi sa aking bibig.

Nakarinig ako ng boses ng mga bata at mga yabag na tumatapak sa graba. Nagsisigawan ang mumunting tinig, parang naglalaro.

“Butete!”

“Sumbungera! Butete! ”

Sabay ng pagkarinig ko ng iba pang boses, pero mas matanda.

“Gerald, ano na naman iyan? Tigilan mo na yang kakatukso mo at tapusin mo na ang seatwork mo nang makapaglaro ka na sa labas. Maglilinis pa ang Friday cleaners.”

Umiikot na ang paningin ko at nanghina ang mga tuhod ko. Pilit kong pinuntahan ang lababo sa kusina at doon sumandal. Bakit bigla kong narinig ang mga tinig na iyon? Sino sila? Pilit kong inalala ang lahat, nagbabakasakaling bahagi ito ng aking alaala. Dahan-dahan ay dumaloy na parang tubig ang mga imahe sa aking isipan – ang mga graba na nasa gilid ng stage, ang mga batang lalaking naka-khaki shorts, puting polo at medyas, at itim na sapatos. Ang mga batang babae naman ay nakapila dala ang kanilang mga bag, habang nakasuot ng jumper na palda na kulay pula, dilaw, itim at puti, may necktie sa leeg, puting blusa at medyas, at itim ring sapatos. Ang ibang bata ay nagtatakbuhan pa, ang ilan ay ay naglalaro o sinusundo ng mga magulang. May nakita akong isang batang lalaki, may karungisan, hindi nakabutones ang polo at may kapilyuhan ang itsura. May sinisigawan itong batang babae:

“Butete. Butete Bu-te-te.”

Mabilis ang pangyayari, at parang pahina ng mga aklat ang pagpapalit-palit ng bawat eksena. Ang huli ay nawala sa huling larawan ang pilyong bata.

“Na-kickout kasi inaway ang bata. Na-kickout kasi bagsak lahat ng subject. Na-kickout kasi laging nasa guidance. Na-kickout kasi may inaway na naman.”

Napatingin ako sa lalaking nakaitim. Hindi ito tumitinag pero parang alam na nito ang iniisip ko. Pagdaka’y nakita kong kumibot ang kanyang labi at muli akong nanigas na parang isang estatwa.

“Na-kickout kasi sinumbong mo.”

Napasigaw ako, may sinambit na isang pangalan, “Gerald?”

At sa isang kisapmata ay nawala na siya.

# # # # # # # # # #
Originally posted at Peyups, under the column, The Ampersand.

The six o’clock mass just ended, old ladies were greeting each other good morning while I dipped my finger into the cold, blessed water beside the small door. It has been a habit for me, attending mass before I go to class, since I go to school early and I would feel pretty bad when I hear the mass going on inside the school chapel while I stare in space, waiting for the daily flag ceremony.

I was about to go out of the chapel when I noticed that the door of the confession box just opened. Leslie, a girl from the other class, emerged from that small booth. She looked pale. I was wondering why on earth was she inside. She picked up her school bag, walked in front of the altar without even bowing or showing any signs of courtesy, and went out of the small church. I rubbed my temples and convinced myself that there are weird people out there and took my own steps out to meet my classmates.

A few weeks after that incident, rumors slowly spread about Leslie and her unusual habit. She is always seen inside the chapel, talking to herself. She skips class, only to stay inside the confession box. I cannot confirm other things myself because I have no time to go to the chapel except in the mornings. Whenever I try to look for her after the morning mass, she was not there — something that I didn’t expect since I saw her before. Her classmates said that she hardly pays attention in class. The teachers seem to know what is happening to her, but they keep their mouth shut. People say she’s insane, I think there’s a conspiracy happening. Conspiracy about what? I do not know.

**********

It was Thursday. I was about to go to the boy’s washroom when I noticed something behind the slits of the walls of the chapel. Curious, I crept behind the wooden walls and peeked. I hid under the extra church chairs so that the roaming security will not see me.

I saw Leslie, talking to the priest. I cannot see her expression because she’s facing the old man. The priest, the school’s vice-principal, possessed a stern face. Is he scolding her? I went closer. Then I saw him leading Leslie to the confession box. To my surprise, the bulb on the top of the confession box did not light up as what it’s supposed to. I decided to go back to my class and totally forgot about going to the washroom.

**********

Afternoon, the same day. Instead of going home after class, I decided to investigate the ‘issue’ myself. No one’s around when I arrived at the chapel, so I went to the confession box where I saw Leslie a couple of weeks ago — the same place where I saw her being led by the priest. I opened the door, and the bulb lit up. I saw Leslie sleeping, her skirt wrinkled, her hair falling out of place. I looked around the small, humid, dark booth and realized that the place smelled of blood and antiseptic. I noticed that her chest was peeking through her unbuttoned white blouse. Shocked, I closed the door and made a sign of the cross. Am I seeing things?

I sat at the farther edge of the pew and looked at the altar. There was the image of Christ, bleeding, hurting. I tucked my legs and knees and cradled myself. Am I seeing things? I closed my eyes. Think. Think Jerome, think. A few moments of contemplating and once more, I opened the confession box, buttoned her blouse with my trembling fingers, and woke her up. She seemed surprise when she saw me, she did not move at first, and then tears slowly flowed from her eyes. I helped her fix herself and led her out of the campus. I did not say a word.

**********

Another school year came by, and we just heard that Leslie went to a different school. I still attend the six o’clock mass, still see the old ladies’ smiles. Sometimes I stay inside the chapel ’til the school bell rings. I just stare at the wooden, holy box, waiting for someone to appear. At times I wish that Leslie would step right out of that place so that I can ask her things. Different things. Was she confessing that time? I cannot tell. All I remember is her tears, her ruffled hair and her pale skin.

I never told anyone, not even a single soul, about this story.

Not until now.

# # # # # # # # # #
Originally posted at Peyups, under the column, The Ampersand.